Çocuk büyür.
Herkes, büyüyen yalnızca çocuğun bedeni sanır.
Oysa görünmeyen bir yerde, sessizce büyüyen bir başkası daha vardır: Anne.
Çocuk her yeni adım attığında, anne kendi geçmişine doğru bir adım daha iner. Çocuğunun yüzünde kendi çocukluğunu görür; korkularını, sevinçlerini, kırgınlıklarını, eksik kalmış sarılışlarını yeniden yaşar.
Dün anlam veremediği birçok davranış, bugün çocuğunun gözlerine bakarken anlam kazanır.
Çocuk büyür.
Anne, yaşadığı ama anlayamadığı çocukluğunu yeniden yaşamaya başlar.
Bir zamanlar kendisine ağır gelen kuralların ardındaki endişeyi, sert sandığı seslerin içindeki merhameti, sustuğu gecelerin arkasındaki yorgunluğu fark eder.
İnsan bazen kendi hayatını, yaşayarak değil; evladının hayatını izleyerek anlar.
Çocuk büyür.
Anne, değerini bilemediği yılların kıymetini öğrenir.
Zamanın, ne kadar cömert görünse de aslında ne kadar cimri olduğunu fark eder.
Bir gün, bitmeyecek sandığı uykusuz gecelerin, küçücük avuçların elini sımsıkı tuttuğu yürüyüşlerin, “anne” diye seslenen ilk kelimenin, aslında ömür boyu özlenecek birer hatıra olduğunu tüm bedeninde hisseder.
Çünkü zaman, yaşanırken sıradan; yaşandıktan sonra mucizedir.
Çocuk büyür.
Ve anne, yıllar önce kendi annesinin söylediği o cümlenin içine ilk kez gerçekten girer:
“Beni bir gün sen de anne olduğunda anlayacaksın.”
Bu söz artık kulağıyla duyduğu bir cümle değildir. Kalbiyle yaşadığı bir hakikattir.
Anlar ki anneler öğüt vermez aslında, geleceğin hatıralarını emanet ederler çocuklarına.
İnsan, bazı cümleleri duyduğu yaşta değil, olgunlaştığı yaşta anlar.
Çocuk…
İnsanın, kendine tutulmuş en saf aynasıdır.
Bir çocuk dünyaya geldiğinde yalnızca yeni bir hayat başlamaz.
Aynı anda yeni bir anne doğar, yeni bir baba doğar, yeni bir sevgi doğar.
İnsan, kendi sınırlarını ilk kez bir başkası için aşabileceğini öğrenir.
Çocuk sevgidir.
Çünkü sevgi, hiçbir karşılık beklemeden geceler boyunca gözünü kıpmadan sabahlamaktır.
Çocuk umuttur.
Çünkü en karanlık günlerde bile geleceğe dair inancı, yeniden yeşerten küçücük bir gülüştür.
Çocuk güvendir.
Çünkü insan, dünyanın bütün kötülüklerine rağmen hâlâ iyiliğin mümkün olduğuna, dünyaya onun gözlerinden bakarak inanır.
Fakat "insanı insana, insanı bize anlatan" yalnız, çocuk değildir.
Bir o kadar da "anne"dir aslında.
Anne; fedakârlığın sözlükteki karşılığı değil, hayatın içindeki sessiz hâlidir.
Annelik, canından can vermektir.
Her gün biraz daha kendini eksilterek çocuğunu tamamlamaktır.
Kendi uykusunu onun huzuruna değişmektir.
Kendi korkularını içine gömüp onun cesaretini büyütmektir.
Kendi gözyaşını saklayıp onun gülüşünü çoğaltmaktır.
Annelik, kendini unutmak değil; kendini daha büyük bir sevginin içinde yeniden bulmaktır.
Çünkü anne, “ben” demeyi yavaş yavaş unutan insandır.
Önce “biz” olur.
Sonra “sen” olur.
Ve en sonunda çocuğunun mutluluğunda yaşayan sessiz bir dua olur.
Belki de annelik, varlığını başka bir varlığın potasında eritmek değildir sadece.
Kendi ömrünü, başka bir ömrün köklerine su yapabilmektir.
Çocuk büyür.
Anne olgunlaşır.
Yıllar geçer.
Çocuk bir gün kendi yoluna yürür.
Anne ise geride kalan oyuncaklara, küçülen kıyafetlere, eski fotoğraflara bakarken şunu fark eder:
Aslında büyüyen yalnızca çocuk olmamıştır.
Sevgisi büyümüştür.
Sabrı büyümüştür.
Merhameti büyümüştür.
Kalbi büyümüştür...
Ve belki de insan, en çok anne olduğunda değil; annesini anlamaya başladığında gerçekten büyümüştür.
Çünkü hayatın en büyük döngüsü şudur:
Bir çocuk büyür…
Bir anne olgunlaşır…
Bir evlat annesini anlar…
Ve sevgi, kuşaktan kuşağa sessizce insanlığı büyütmeye devam eder.