Başarı denildiğinde çoğu zaman akla şu soru gelir: Başarıyı sağlayan iyi bir eğitimci midir, yoksa iyi bir öğrenci mi?
Aslında bu sorunun tek bir cevabı yoktur. Çünkü eğitim, tek kişinin omuzlarına yüklenebilecek bir sorumluluk değil; birlikte yürütülen bir yolculuktur. Bu yolculukta öğretmen de önemlidir, öğrenci de. Birinin eksikliği, diğerinin gücünü büyük ölçüde sınırlar.
İyi bir eğitimin olmazsa olmazı, bilgiyi yalnızca bilen değil; onu anlaşılır, ilgi çekici ve doğru yöntemlerle aktarabilen bir eğitimcidir. Gerçek eğitimci, öğrencinin sadece zihnine değil, merakına da dokunur. Bilgiyi ezberletmekten çok düşündürür, sorgulatır ve öğrenme isteğini canlı tutar. Çünkü öğrenmeye ilham veren öğretmenler, yalnızca ders anlatmaz; aynı zamanda hayatı öğretir.
Ancak en iyi öğretmenin bile tek başına başarıyı garanti etmesi mümkün değildir. Öğrenci öğrenmeye istekli değilse, emek vermiyor, sorumluluk almıyor ve gelişmeye açık davranmıyorsa, eğitim eksik kalır.
Bilgi, kapısı kapalı bir odaya giremez.
"Öğrenmenin ilk şartı, öğrenmeyi istemektir."
Diğer taraftan, öğrenmeye istekli bir öğrenci de karşısında bilgisini aktaramayan, iletişim kuramayan veya uygun yöntemleri kullanamayan bir eğitimciyle karşılaşırsa, bu kez de eğitim süreci aksar. İstek vardır; fakat doğru rehberlik yoktur. Böyle bir durumda öğrencinin potansiyeli tam anlamıyla ortaya çıkamaz.
Bu nedenle eğitimde karşılaşılan her başarısızlığı tek bir tarafa yüklemek doğru değildir. Öncelikle şu soru sorulmalıdır:
Sorun nerede?
Öğrenci öğrenmek istemiyor mu?
Öğretmen, öğrencinin öğrenmesini sağlayacak yöntemleri kullanamıyor mu?
Belki de sorun bunların dışında, öğrencinin yaşadığı ailevi, ekonomik, psikolojik veya sosyal güçlüklerden kaynaklanıyordur.
İşte tam da bu noktada eğitim yalnızca öğretmen ve öğrenci arasında kalan bir ilişki olmaktan çıkar. Veliler, rehber öğretmenler, okul yönetimi ve gerektiğinde uzmanlar sürece dâhil edilmelidir.
Çünkü eğitim bir ekip işidir. Öğrencinin yaşadığı güçlük erken fark edildiğinde, küçük görünen sorunlar büyümeden çözülebilir.
Velilerin, çocuklarının sadece notlarını değil, duygu dünyalarını da takip etmeleri gerekir. Rehber öğretmenler öğrenciyi tanımaya, güçlü ve zayıf yönlerini belirlemeye yardımcı olmalıdır. Arkadaş çevresi ise öğrenciyi başarıdan uzaklaştıran değil, ona destek olan bir ortam oluşturmalıdır.
Bazen bir arkadaşın kurduğu cesaret verici tek bir cümle bile öğrencinin eğitim hayatında önemli bir dönüm noktası olabilir.
Başarı; öğretmenin anlattığı, öğrencinin dinlediği ve velinin uzaktan izlediği bir süreç değildir. Başarı; öğretmenin emek verdiği, öğrencinin gayret gösterdiği, ailenin destek olduğu ve okulun birlikte hareket ettiği ortak bir çalışmanın ürünüdür.
Başka bir söyleyişle “İyi eğitimci mi, iyi öğrenci mi?” sorusunun en doğru cevabı şudur: Gerçek başarı, iyi eğitimci ile öğrenmeye istekli öğrencinin aynı hedefte buluşmasıyla ortaya çıkar.
Bu birlikteliğe aile, rehberlik hizmetleri ve sağlıklı bir eğitim ortamı da eklendiğinde başarı tesadüf olmaktan çıkar; planlı, sürdürülebilir ve kalıcı bir kazanıma dönüşür.
Çünkü eğitim, tek kişinin değil; birbirine inanan insanların birlikte yazdığı en değerli başarı hikâyesidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder